II. Selim
Saltanatı	7 Eylül 1566- 15 Aralık 1574
Padişah Sırası	11
Doğum Tarihi	28 Mayıs 1524
Ölüm Tarihi	15 Aralık 1574
Önce	Kanuni Sultan Süleyman
Sonra	III. Murat
Soyu	Osmanlı Hanedanı
Babası	Kanuni Sultan Süleyman
Annesi	Hürrem Sultan
Dini	İslam

II. Selim:

II. Selim ( سليم ثانى )  11. Osmanlı padişahı. Kanuni Sultan Süleyman ve Hürrem Sultan‘ın oğludur. Açık kumral olması nedeniyle “Sarı Selim”, içkiye düşkünlüğü nedeniyle de “Sarhoş Selim” olarak da anılır.Babasından 14.892.000 km² olarak devraldığı imparatorluk topraklarını, 15.162.000 km² olarak bırakmıştır. 15 Aralık 1574 günü vefat etmiş, Ayasofya‘daki türbesine gömülmüştür.

Çocukluğu ve tahta geçişi:

Şehzade Selim‘in çocukluğu İstanbul’da Eski Saray’da geçmiştir. 27 Haziran 1530′da kardeşleri şehzade Mustafa ve Mehmed ile birlikte At Meydanı’nda bir hafta boyunca süren eşsiz bir eğlenti ve törenle sünnet edildi. 16 yaşına kadar sarayda kalıp derin bir saray eğitiminden geçirildi. 1542de 16 yaşında iken Konya Sancak beyi olarak atandı. 1544de Manisa Sancak beyi olarak tayin edildi ve Manisa Sancak beyi olarak 1558e kadar görev yaptı. Manisa’da zamanını eğlence ve av partileri ile geçirdiği bildirilir. 1558de tekrar Konya Sancak beyliği’ne ve 1562ye kadar orada kaldı.Şehzade Selim babası Kanuni Sultan Süleyman hayatta iken, özellikle 1553den sonra, babasına varis olabilecek diğer şehzadelerle taht mücadelesine girişti. Kanuni’nin şehzadelerinden Mahmud, Murad, Mehmed, Abdullah ve Cihangir kendi ecelleri ile babaları sağken ölmüşlerdi. Kanuni’nin çok bağlı olduğu karısı Hürrem Sultan kendi oğullarından Selim veya Beyazid’in taht varisi olmasını istemekteydi. Ağustos 1553de Kanuni Nahcivan Seferi’nde iken Konya Ereğlisi’nde o sefere katılan Şehzade Mustafa, Hürrem Sultan’ın yakın adamı olan Sadrazam Rüstem Paşa’nın tavsiyesine uyan, babası Kanuni tarafından idam ettirildi. Tahta varis olarak Hürrem Sultan’in iki oğlu Şehzade Beyazıd ve Selim kaldı. 1558de Hürrem Sultan ölünce bu iki kardeş birbirleriyle açık mücadeleye giriştiler. Amasya Sancak beyi olan Şehzade Beyazıd daha atak ve isyancıydı. Sabırlı ve sağduyulu davranışlı görünen Şahzade Selim babasının desteğini kazandı. 29 Mayis 1559da iki şehzade taraftarları ve kendi sancak orduları ile birlikte Konya yakınlarında bir muharebeye giriştiler. Babasının desteğini almış olan Şehzade Selim bu çarpışmadan galip çıktı. Selim kaçan Beyazid‘ı Hınıs’a kadar kovalayıp Konya’ya geri döndü. Beyazıd, oğulları ile birlikte, önce Amasya’ya ve sonra babasının kendi üzerine gelmek üzere Üsküdar’da ordugaha geçtiği haberini alınca, 2.000 kişilik ordusuyla İran‘a Safavi devletine sığındı. Kanuni, Şah Tahmasp ile yapılan yazışmalarla isyankar oğlunun geri verilmesini istedi. 25 Eylül 1561de Şah Tahmasp elinde bulunan şehzadeleri Kazvin’de boğdurtup naaşlarını geri gönderdi ve bu cenazeler Sivas’a getirilip gömüldüler. Boylece 1561de, Konya Sancak beyi olarak bulunan Şehzade Selim, Kanuni’nin rakipsiz tek veliahtı olarak kaldı. Bu nedenle 1562de devlet başkentine daha yakın olan Kütahya Sancak beyliğine atandı.Şehzade Selim babasının son seferi olan 1566 son Avusturya Seferi’ne katılmadı. Selim Kütahya yakınlarında Sıçanlı sahrasında avda iken, babası’nın Sigetvar kusatması sırasında 7 Eylul’de öldüğünü, bu ölümü herkesden gizleyen Sadrazam Sokollu Mehmed Paşa’nin güya fetihname olarak gönderdiği, gizli mektubundan öğrendi. Hemen lalaları Huseyin Paşa, Hoca Attaullah ve muhasibi Celal Bey ile birlikte bir alayla İstanbul’a hareket etti. 30 Eylul’de Üskudar’a vardı. Herkes babasının ölümünden habersizdi. Üskudar İskelesine saltanat kayığı ile gelen Bostancıbası Davut Ağa Sultan Selim’e ilk biatı yaptı ve onu saltanat kayığı ile Topkapı’ya geçirdi. O sırada Tersane ve Tophane’den saltanat topları atılıp yeni sultanın tahta geçtiği halka ilan edildi. Sultan Selim Köşk İskelesinden şehir kapısına kadar özel murassa giyimle at üzerinde alayla geçti ve yolda etraftan gelen halka paralar saçıldı. Saraya gelen Selim tahta oturtuldu ve İstanbul’da bulunan devlet ricali (İstanbul Muhafızı İskender Paşa, Şeyhülislam Ebussuud Efendi vb) tarafından biat edildi. Bu sırada yapılan harcamaları karşılamak için, özel tören isteyen devlet hazinesi açılması yapılmadı ve ablası Mihrimah Sultan tarafından borç verilen 50.000 altın kullanıldı. Sultan Selim hemen iki gün sonra orduyu ve babasının cenazesini karşılamak uzere İstanbul’dan ayrıldı. Edirne, Filibe, Sofya üzerinden (genellikle 30 gun çeken yolu) çok hızla geçerek 15 günde Belgrad’a ulaştı. Kanuni’nin ölumu seferden geri dönmekte olan orduya Belgrad’a dört menzil kala açıklandı ve Sultan Selim üzüntüden perişan orduyu Belgrad’da karşıladı. Belgrad’da kılınan cenaze namazından sonra Kanuni’nin naaşı acele İstanbul‘a gönderildi. Belgrad‘da kalan Sultan Selim orada yeniden bir cülus töreni yapılmasını redetti. Askere dağıttığı cülus bahşişi de kapıkulu askeri tarafından az görülüp kızgınlıkla karşılandı. Sultan Selim Kasım ayında Edirne’ye vardı ve orada bekledikten ve yollarda kapıkullarının yaptıkları isyankar hareketlere altında Aralık’ta İstanbul’a gelebildi.

Don-Volga Kanal Projesi:

Rusya’nın 1552′de Kazan Hanlığı’nı, 1556′da da Astrahan Hanlığı’nı ilhak etmeleri kuzeyde ilk kez bir Rus tehdidini ortaya çıkarmıştı. Sokullu Mehmed Paşa, Don ve Volga nehirlerinin bir kanalla birleştirilerek, Karadeniz ile Hazar Denizi‘nin birbirine bağlanması sayesinde Rusların güneye doğru inmelerini engellemeyi, ayrıca İpek Yolu ticeretini canlandırmayı, İran ile yapılan savaşlarda donanmadan yararlanmayı ve Asya’daki Türk hanlıkları ile irtibat sağlamayı hedeflemiştir. 1569 Ağustosunda Kefe Beyi Kasım Paşa tarafından başlanan çalışmalar Rusya‘nın saldırıları, mevsimin kış olması ve Kırım Hanlığı’nın projeyi kösteklemesi sonucunda başarıya ulaşamamıştır.Osmanlı Devleti Don-Volga Kanal Projesi‘ne koşut olarak 1556′dan beri Ruslar’ın elindeki Astrahan’ın geri alınması için bir de sefer tertipledi. 1569 yılının Kasım ayında çok olumsuz hava koşullarında başlayan kuşatma Rus Çarı Korkunç İvan’ın bölgeye Prens Serebiyanov komutasında 20.000 kişilik bir kuvvet gönderip Türk askerlerini iki ateş arasına almasıyla başladıktan 16 gün sonra sona erdi ve Türk ordusu bir huruç harekâtı yaparak kendini kuşatılmışlıktan kurtarmak zorunda kaldı.

Kırım Hanlığı’nın Moskova seferleri:

Kırım Hanı Devlet Giray Han Osmanli Devleti‘nin Don-Volga Kanal Projesi ve Astrahan seferi ile ulaşmak istediği Rus tehdidinin bertaraf edilmesi hedefine doğrudan Moskova’ya yürüyüp Rus gücünü örseleyerek ulaşılabileceğini düşünüyordu. 120.000 kişilik bir orduyla Oka Nehri’ni ve Serpukhov Tahkimatı‘ni aşan Devlet Giray Han direnen 6.000 kişilik bir Rus ordusunu da mağlup etti ve Moskova önlerine geldi. Moskova’yı 24 Mayıs 1571′de yakarak yerle bir eden ordu, çok sayıda sivil Rus’un ölmesine rağmen Rus ordusunu örseleyemeden geri döndü. Bir yıl sonra yeniden Moskova‘ya yürüyen Han bu sefer karşısında Moskova‘nın 60 kilometre güneyinde 60.000 kişilik Rus ordusunu buldu. Molodi’de 30 Temmuz-3 Ağustos arasında yapılan muharebede yakın savaşa zorlanan süvari ağırlıklı Kırım ordusu önemli bir yenilgiye uğrayarak Kırım’a çekilmek zorunda kaldı.Bu başarısızlıkların sonucunda Rusya‘nın fetihleri kabul edilmek zorunda kalındı ve ileride Osmanlı Devleti‘ne büyük sıkıntılar çıkaracak bir devlet oluşmaya başladı.

Kıbrıs’ın Fethi:

Bir Türk gölü haline gelen Akdeniz‘deki korsanlar, devamlı devletin donanmasına ve ticaret gemilerine zarar verdiğinden Venedikliler’in elinde bulunan Kıbrıs‘ın fethine karar verildi. Lala Mustafa Paşa komutasındaki Türk ordusu 3 ay içinde Lefkoşa, Baf, Limasol, Girne ve Larnaka kalelerini ele geçirdi. 1571 yılında Magosa’nın zaptedilmesiyle Kıbrıs 1878′e dek sürecek Türk egemenliğine girdi.

İnebahtı Savaşı:

Kıbrıs’ın Türk ordusunca fethi Batı Avrupa’da önemli bir yankı uyandırdı. Venedik’in kışkırtmasıyla İspanyol, Ceneviz, Papalık ve Malta Şövalyeleri donanmalarının da dahil oldukları bir “Kutsal İttifak” oluşturuldu. Avusturyalı amiral Don Juan komutasındaki Haçlı donanması karşısında Müezzinzade Ali Paşa kumandasındaki Osmanlı donanması büyük bir yenilgiye uğradı.

Donanmanın yeniden inşası ve Venedik ile barış:

Osmanlı başkenti donanmasının yenilgiye uğradığını muharebede başarılı olan tek denizcisi Uluç Ali Paşa sayesinde öğrendi. Uluç Ali Paşa kaptan-ı deryalığa getirildi ve Sokollu Mehmed Paşa’nın emriyle yeni bir donanmanın inşasına girişildi. Çok kısa bir zaman sonra oluşturulan donanma 1572 yazında Akdeniz’e açıldı. İspanya’nın da yeniden batıdaki mücadelesine yoğunlaşmasıyla yalnız kalan Venedik barış istedi. 1573 yılında imzalanan barış antlaşması ile Venedik Kıbrıs‘ı Osmanlı Devleti‘ne terketti ve savaş tazminatı ödemeyi kabul etti.

Tunus Seferi:

1573 yılında Venedik‘i barışa zorlayan bu büyük donanmanın bir sonraki hedefi 1574 yılında İspanya‘nın elindeki Tunus kenti ve kalesi oldu. Bu kent 1534 yılında Barbaros Hayreddin Paşa tarafından fethedilmiş, ancak ertesi yıl bizzat Alman İmparatoru ve İspanya Kralı V. Karl’ın komuta ettiği sefer sonucu Alman-İspanyol ordularınca geri alınmıştı. Özellikle Turgut Reis‘in fetihleriyle Tunus ülkesinin tamamı Türk egemenliğine girmiş, geriye kukla Hafsiler’in İspanyol işgali alında hüküm sürdükleri Tunus kenti kalmıştı. Uluç Ali Paşa komutasındaki Türk donanması 13 Eylül 1574′te kenti fethetti. Aynı yıl Tunus Eyaleti kuruldu.

Eserleri:

II. Selim zamanında Ayasofya Camii yeniden onarıldı. Selimiye Camii, Mimar Sinan tarafından onun döneminde inşa edildi. Babası gibi II. Selim divan edebiyatına birçok eser bırakmış bir şairdir. Selim’in özellikle Nurbanu Sultan için yazdığı şiirler divan edebiyatının en güzel eserleri arasında gösterilir.Son devrin ünlü şairlerinden Yahya Kemal, II. Selim’in bu beyti için, Selimiye kadar güzel bir şiir, demiştir.

Padişahın resmi	Adı	Doğum tarihi	Ölüm tarihi	Babası	Annesi	Tahta geçişi	Tahttan inişi	Not
	Osman Gazi	1258	1326	Ertuğrul Gazi	Hayme Hatun	1299	1326
	Orhan Gazi	1281	1360	Osman Gazi	Mal Hatun	1326	1359
	I. Murat	1319 ya da 1326	1389	Orhan Gazi	Nilüfer Hatun	1359	1389
	I. Bayezid	1360	1403	I. Murat	Gülçiçek Hatun	1389	1402
	I. Mehmet	1389	1421	I. Beyazıt	Devlet Hatun	1413	1421
	II. Murat	1404	1451	I. Mehmed	Emine Hatun	1421 1446	1444 1451
	II. Mehmed	1432	1481	II. Murad	Hüma Hatun	1444 1451	1445 1481
	II. Beyazıt	1447/48	1512	II. Mehmed	Gülbahar Hatun	1481	1512
	I. Selim	1470	1520	II. Beyazıt	Gülbahar Hatun	1512	1520
	I. Süleyman	1490	1566	I. Selim	Ayşe Hafsa Sultan	1520	1566
	II. Selim	1524	1574	I. Süleyman	Hürrem Sultan	1566	1574
	III. Murat	1546	1595	II. Selim	Nurbanu Sultan	1574	1595
	III. Mehmed	1566	1603	III. Murat	Safiye Sultan	1595	1603
	I. Ahmet	1590	1617	III. Mehmed	Handan Sultan	1603	1617
	I. Mustafa	1592	1639	III. Mehmed	Belirsiz	1617 1622	1618 1623
	II. Osman	1604	1622	I. Ahmet	Haseki Sultan	1618	1622
	IV. Murat	1612	1640	I. Ahmet	Kösem Sultan	1623	1640
	I. İbrahim	1616	1648	I. Ahmet	Kösem Sultan	1640	1648
	IV. Mehmet	1642	1693	I. İbrahim	Turhan Hatice Sultan	1648	1687
	II. Süleyman	1642	1691	I. İbrahim	Saliha Dilaşub Sultan	1687	1691
	II. Ahmet	1643	1695	I. İbrahim	Hatice Muazzez Sultan	1691	1695
	II. Mustafa	1664	1703	IV. Mehmet	Emetullah Rabia Gülnuş Sultan	1695	1703
	III. Ahmet	1673	1736	IV. Mehmet	Emetullah Rabia Gülnuş Sultan	1703	1730
	I. Mahmut	1696	1754	II. Mustafa	Saliha Sultan	1730	1754
	III. Osman	1699	1757	II. Mustafa	Şehsuvar Sultan	1754	1757
	III. Mustafa	1717	1774	III. Ahmet	Mihrişah Sultan	1757	1774
	I. Abdülhamit	1725	1789	III. Ahmet	Rabia Sermi Sultan	1774	1789
	III. Selim	1761	1808	III. Mustafa	Mihrişah Sultan	1789	1807
	IV. Mustafa	1779	1808	I. Abdülhamit	Ayşe Seniyeperver Sultan	1807	1808
	II. Mahmut	1785	1839	I. Abdülhamit	Nakşidil Sultan	1808	1839
	Abdülmecit	1823	1861	II. Mahmut	Bezmialem Sultan	1839	1861
	Abdülaziz	1830	1876	II. Mahmut	Pertevniyal Sultan	1861	1876
	V. Murat	1840	1904	Abdülmecit	Şevkefza Sultan	1876	1876
	II. Abdülhamit	1842	1918	Abdülmecit	Tirimüjgan Sultan	1876	1909
	V. Mehmet	1844	1918	Abdülmecit	Gülcemal Kadın Efendi	1909	1918
	VI. Mehmet	1861	1926	Abdülmecit	Gulüstü Kadın Efendi	1918	1922